Ο λαβύρινθος της δίαιτας υπό ινσουλινοθεραπεία

O λαβύρινθος της δίαιτας υπό ινσουλινοθεραπεία είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης που πρέπει να τηρεί ο διαβητικός ώστε το σακχαρό του να τηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα. Το πρώτο άτομο με διαβήτη που αντιμετωπίστηκε με ινσουλίνη, ο Leonard Thompson (1922), έπρεπε ακόμα και υπό αγωγή με ινσουλίνη, να κρατήσει την ιδιόρρυθμη δίαιτα που συνηθιζόταν και πριν την ανακάλυψη της ινσουλίνης: πολύ λίγοι υδατάνθρακες και πολλά λίπη.

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες μέχρι να εξαφανιστούν αυτοί οι ανόητοι κανόνες για τη δίαιτα των ατόμων με διαβήτη. Το ίδιο άσχημα ήταν τα πράγματα για την καθημερινή ζωή των ατόμων με διαβήτη αργότερα, όταν η θεραπεία γινόταν μόνο με ινσουλίνη βραδείας δράσης.

Τα άτομα με διαβήτη έμπαιναν σε μία πολύ αυστηρή δίαιτα με πολλά ενδιάμεσα γεύματα και έπρεπε να μάθουν να ζουν «με το ρολόϊ και τη ζυγαριά». Αυτοί οι κανόνες για τη δίαιτα των ατόμων με διαβήτη διατηρήθηκαν σε ισχύ, σε μερικές κλινικές, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, αν και οι πρωτοπόροι της σύγχρονης ινσουλινοθεραπείας είχαν ήδη από τη δεκαετία του 1930 με ακρίβεια επισημάνει, ποιος είναι ο σωστότερος τρόπος να βάλει ο γιατρός το άτομο με διαβήτη σε θεραπεία με ινσουλίνη.

Ο καθηγητής παιδιατρικής στο Breslau, Dr. Karl Stolte συνιστούσε ήδη από το 1934 στα άτομα με διαβήτη να μετρούν τρεις φορές την ημέρα πριν από το φαγητό το σάκχαρό τους στα ούρα και να κάνουν, πριν το φαγητό και πάλι, μία δόση διαλυτής ινσουλίνης (ινσουλίνη ταχείας δράσης) ανάλογη με τις τιμές που μετρούσαν και την ποσότητα των υδατανθράκων που ήθελαν να φάνε.

Επειδή επέτρεπε στα εκπαιδευμένα παιδιά με διαβήτη που παρακολουθούσε να φάνε ακόμα και γλυκίσματα, πολεμήθηκε επί 50 χρόνια. Κανείς δεν είχε αναγνωρίσει ότι οι μέθοδοι αντιμετώπισης της νόσου που εφάρμοζε ήταν για την εποχή του δεκαετίες μπροστά.

Αργότερα, δύο σημαντικές ανακαλύψεις κατέστησαν δυνατή την αντιμετώπιση του διαβήτη με τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα: η εισαγωγή των μεθόδων αυτομέτρησης του σακχάρου του αίματος και η ανάπτυξη οργανωμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων για άτομα με διαβήτη (για πρώτη φορά από τον καθηγητή Dr.J.Ph. Assal στη Γενεύη).

Ήταν πλέον δυνατόν να αφεθεί στα ίδια τα άτομα με διαβήτη η κατά το δυνατόν αντιμετώπιση της νόσου τους μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, μία εξέλιξη που πάντως δεν έγινε δεκτή χωρίς αντιδράσεις, γιατί έπρεπε πρώτα να συνηθίσει κανείς στην ιδέα να βλέπει τα άτομα με διαβήτη ως συνεργάτες.

Πηγή: «Το βιβλίο μου για το σακχαρώδη διαβήτη» της Roche Diagnostics.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here