Οι τρεις αναγκαίες αιματολογικές εξετάσεις
Oι εξετάσεις που μετρούν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα αξιολογούν πόσο καλά επεξεργάζεται ο οργανισμός τη γλυκόζη (το σάκχαρο). Άλλες χρησιμοποιούνται για να διαγνωστεί ο προδιαβήτης ή ο διαβήτης, και άλλες για να αξιολογηθεί πόσο καλά ρυθμίζει κανείς τον διαβήτη του.Σύμφωνα με ειδικούς από την Κλινική Μάγιο, στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, τρεις είναι οι εξετάσεις που γίνονται:
1. Σάκχαρο νηστείας πλάσματος
Μετρά την ποσότητα του σακχάρου στο αίμα όταν είναι κανείς νηστικός επί τουλάχιστον 8 ώρες ή όλη τη νύχτα. Τα φυσιολογικά επίπεδα του σακχάρου νηστείας είναι χαμηλότερα από 100 χιλιοστά του γραμμαρίου γλυκόζης ανά δέκατο του λίτρου (mg/dl). Όταν κυμαίνονται από 100 έως 125 mg/dl υποδηλώνουν διαταραχή του σακχάρου που είναι γνωστή ως προδιαβήτης. Για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση, ο γιατρός μπορεί να επαναλάβει την εξέταση αρκετές ημέρες έως μία εβδομάδα αργότερα. Όταν το σάκχαρο νηστείας είναι 126 mg/dl ή υψηλότερο, υποδηλώνει διαβήτη- ιδίως όταν συνυπάρχει με τα κλασικά συμπτώματα της νόσου που είναι η πολυδιψία, η πολυφαγία και η πολυουρία, δηλαδή το να τρώει, να διψάει και να διουρεί κανείς περισσότερο από το φυσιολογικό. Σε τέτοια περίπτωση, μπορεί να γίνει επανάληψη της εξέτασης. Επανάληψη, πάντως, μπορεί να μη γίνει, εάν το σάκχαρο νηστείας υπερβαίνει τα 200 mg/dl.
2. Καμπύλη σακχάρου
Μετρά την αντίδραση του οργανισμού στο σάκχαρο. Ο γιατρός παίρνει πρώτα αίμα για να μετρήσει το σάκχαρο νηστείας πλάσματος και στη συνέχεια λέει στον εξεταζόμενο να πιει ένα διάλυμα γλυκόζης. Μία και δύο ώρες αργότερα γίνεται νέα αιμοληψία και μέτρηση του σακχάρου. Εάν τα επίπεδά του αυξηθούν περισσότερο από το φυσιολογικό, η πιθανή διάγνωση είναι διαβήτης. Φυσιολογικά είναι τα επίπεδα κάτω από 140 mg/dl, προδιαβήτη υποδηλώνουν τα επίπεδα 140-199 mg/dl και διαβήτη τα επίπεδα που υπερβαίνουν τα 200 mg/dl δύο ώρες έπειτα από την κατανάλωση της γλυκόζης.
3. Γλυκοζυλιω- μένη αιμοσφαιρίνη (ΗbΑ1C)
Χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της ρύθμισης του διαβήτη. Αντιπροσωπεύει τον μέσο όρο των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα του ασθενούς κατά τους τελευταίους δύο ή τρεις μήνες. Τα αποτελέσματα δείχνουν το ποσοστό επί τοις εκατό της αιμοσφαιρίνης (είναι μια πρωτεΐνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων) που είναι ενωμένο με το σάκχαρο (τη γλυκόζη). Στους ανθρώπους δίχως διαβήτη, η ΗbΑ1C κυμαίνεται φυσιολογικά από 4% έως 6%. Για τα άτομα με διαβήτη, ο συνήθης στόχος είναι να έχουν επίπεδα ΗbΑ1C κάτω από 7%. Όταν η ΗbΑ1C είναι πάνω από 7%, υποδηλώνει ανάγκη για αλλαγή στον τρόπο ρύθμισης του διαβήτη.
Πηγή: ta-nea.dolnet.gr
