Γυναίκα με Σακχαρώδη Διαβήτη και εγκυμοσύνη
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες στις χώρες με ανεπτυγμένη ιατρική φροντίδα τα ποσοστά επιτυχίας των διαβητικών κυήσεων είναι πλέον σχεδόν όμοια με εκείνα του υπόλοιπου πληθυσμού. Σε τούτο έχουν σημαντικά συνεισφέρει οι τεχνικές ενδομήτριας παρακολούθησης του εμβρύου, η εντατική παρακολούθηση του νεογνού, καθώς και η εντατική ινσουλινοθεραπεία, σε συνδυασμό με τον καθημερινό αυτοέλεγχο της γλυκόζης αίματος και τη μέτρηση της γλυκομυλιωμένης αιμοσφαιρίνης.Ομως το σημαντικότερο πρόβλημα που παραμένει ακόμα είναι το αυξημένο ποσοστό αυτόματων αποβολών, κυρίως στο πρώτο τρίμηνο της κύησης (διπλάσιο από το γενικό πληθυσμό) καθώς και το μεγαλύτερο ποσοστό νεογνών με συγγενείς ανωμαλίες. Και για τις δύο καταστάσεις, κύριος υπεύθυνος είναι η κακή μεταβολική ρύθμιση.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι κακή ρύθμιση της γλυκόζης στη διάρκεια της σύλληψης, δηλαδή της γονιμοποίησης του ωαρίου, μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα τον κακό σχηματισμό των οργάνων του εμβρύου. Μέσα σε 8 εβδομάδες από την τελευταία έμμηνη ρύση (ή περίπου 6 εβδομάδες μετά τη σύλληψη) τα όργανα και τα μέλη του εμβρύου έχουν σχηματισθεί. Αν λοιπόν, υπάρχει κακή μεταβολική ρύθμιση σ' αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο, δηλαδή πριν ακόμα η υποψήφια μητέρα καταλάβει ότι είναι έγκυος, τότε μπορεί το έμβρυο να αποβληθεί, ή να γεννηθεί με συγγενείς δυσπλασίες (δηλ. ανωμαλίες σε κάποιο συγκεκριμένο όργανο όπως καρδιά, αγγεία, νεφρά κ.λπ.).
Συγγενείς ανωμαλίες σε νεογνά παρατηρούνται στο γενικό πληθυσμό σε ποσοστό 2-3%, αλλά το ποσοστό αυτό τριπλασιάζεται έως πενταπλασιάζεται σε νεογνά διαβητικών μητέρων με κακή ρύθμιση της γλυκόζης στη διάρκεια της σύλληψης.
Αντίθετα, μεγάλες μελέτες έχουν δείξει ότι, όπου προηγήθηκε προγραμματισμός της εγκυμοσύνης, επιτυγχάνοντας επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης μέσα σε φυσιολογικά όρια, τότε το ποσοστό των αυτόματων αποβολών καθώς και ο κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών των νεογνών, δεν διέφερε από το φυσιολογικό πληθυσμό.
Παράλληλα, ο προγραμματισμός της εγκυμοσύνης εξασφαλίζει:
- Σταδιακή επίτευξη του στόχου της ευγλυκαιμίας.
- Εγκαιρη διερεύνηση τυχόν επιπλοκών του σακχαρώδη διαβήτη και άμεση αντιμετώπιση πριν την κύηση, π.χ. πιθανή φωτοπηξία με Laser σε διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια.
- Διακοπή των αντιδιαβητικών δισκίων και άμεση έναρξη ινσουλινοθεραπείας στις γυναίκες με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, που βρίσκονται ήδη σε αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία.
- Διακοπή ή αντικατάσταση φαρμακευτικών ουσιών που λαμβάνει η διαβητική ασθενής και οι οποίες μπορεί να βλάψουν το έμβρυο, π.χ. αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου.
- Προληπτική χορήγηση φυλλικού οξέος, που έχει συνδυασθεί με μειωμένη εμφάνιση συγγενών ανωμαλιών του νευρικού συστήματος στα νεογνά, καθώς και με μικρότερο ποσοστό λιποβαρών νεογνών.
- Ψυχολογική προετοιμασία της διαβητικής ασθενούς για την αντιμετώπιση της μελλοντικής εγκυμοσύνης.
Συνεπώς, ο προγραμματισμός της εγκυμοσύνης είναι ένα από τα λίγα "πρέπει" στη ζωή των διαβητικών ασθενών που αποφέρει σε σύντομο χρονικό διάστημα μια πολύ ουσιαστική ανταμοιβή: ένα, ή και περισσότερα, υγιέστατα μωρά.
Πηγή: www.mednet.gr
