Όσο καλυτερεύει η ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης, τόσο πιο δύσκολο είναι να ελέγξουμε τo βάρος μας
Οι μεταβολές του βάρους μπορεί να σχετίζονται συγκεκριμένα με τον διαβήτη τύπου 1 όταν αλλάζει ο έλεγχος των επιπέδων της γλυκόζης. "Σε αυτή τη περίπτωση, άτομα με διαβήτη τύπου 1 παίρνουν βάρος με καλό έλεγχο και χάνουν βάρος με κακό έλεγχο - για παράδειγμα όταν τα επίπεδα γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) κυμαίνονται μεταξύ 7 και 9%", σύμφωνα με τον Jonathan Purnell, M.D. επίκουρο καθηγητή στο τμήμα ενδοκρινολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον για την Υγεία και την Επιστήμη στο Πόρτλαντ.Το μοτίβο πιθανότερα βασίζεται σε θερμίδες που αποθηκεύονται ή ξοδεύονται. Όπως σημειώνει ο δρ. Purnell "αν χαμηλώσετε τα επίπεδα γλυκόζης σας, συγκρατείτε θερμίδες που αλλιώς θα είχαν χαθεί διαμέσω των ούρων. Δεν εξακολουθούν να χάνονται όπως συμβαίνει όταν η γλυκόζη είναι υψηλότερη. Και επειδή η ενέργεια αυτή δεν ξοδεύεται, η αποτελεσματικότητα του μεταβολισμού βελτιώνεται και στη πραγματικότητα οι θερμίδες αποθηκεύονται καλύτερα, πιθανότερα σε μορφή λίπους".
Οι αλλαγές του βάρους μπορούν ακόμα να σχετίζονται με την υπογλυκαιμία - επεισόδια υπερβολικά χαμηλού σακχάρου. Η υπογλυκαιμία σχετίζεται με εντατικό έλεγχο των επιπέδων του σακχάρου. Αποτελέσματα από την Έρευνα Ελέγχου του Διαβήτη και των Επιπλοκών του (DCCT) αποκάλυψε ότι το ποσοστό της υπογλυκαιμίας ήταν τρεις φορές υψηλότερο σε όσους εφαρμόζουν εντατικοποιημένη θεραπεία (πολλαπλές ενέσεις ινσουλίνης καθημερινά), απ' όσους χρησιμοποιούσαν μόνο μια ή δύο ενέσεις. Μακροπρόθεσμη αύξηση βάρους ήταν συχνότερη στην ομάδα εντατικής θεραπείας.
Ο δρ. Purnell και άλλοι που διεξήγαγαν έρευνες σε ασθενείς σε συνέχεια της έρευνας DCCT, έχουν επικεντρωθεί αυξανόμενα στο ρόλο που μπορεί να παίζει η υπογλυκαιμία στην αύξηση βάρους. "Μια ισχύουσα θεωρία λεει, είναι ότι με το να συμβαίνουν αυτές οι ήπιες ή σοβαρές υπογλυκαιμίες, που νιώθεις να πεινάς και να τρέμεις και πρέπει να φας περισσότερο, αυξάνεις τη πρόσληψη θερμίδων. Είναι πιθανόν ότι οι επιπλέον θερμίδες που καταναλώνονται για να αντιμετωπιστούν "τα χαμηλά" καταλήγουν σε μερικά επιπλέον κιλά".
Με τη γνώση ότι το βάρος μπορεί να αλλάξει σε συσχετισμό με τον έλεγχο της γλυκόζης, δεν είναι ασυνήθιστο σε εφήβους με υπερβολική έγνοια για την εικόνα του σώματός τους να μπαίνουν στον πειρασμό να λιγοστεύουν την ινσουλίνη για να χάσουν βάρος. Ο δρ. Purnell σημειώνει ότι οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές.
"Κατ' αρχήν ο φτωχά ελεγχόμενος διαβήτης δεν σε κάνει να νιώθεις στα καλύτερά σου", λεει. "Όχι μόνον αυτό, εκθέτεις τους ιστούς σου σε υψηλά επίπεδα γλυκόζης μακροπρόθεσμα". Σε μια έρευνα στο Κέντρο Διαβήτη Joslin στη Βοστώνη το 1994, 31% των γυναικών από 13 ετών και άνω ανέφερα ηθελημένη παράληψη της δόσης της ινσουλίνης, επιπλέον είχαν περισσότερες νοσηλείες στο νοσοκομείο σχετιζόμενες με το διαβήτη και υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών στα μάτια και στα νεύρα. Σε μια έρευνα στην Αγγλία το 1994, 45% μιας ομάδας νεαρών γυναικών με διαβητικές επιπλοκές παραδέχτηκαν ότι είχαν χορηγήσει λιγότερη ινσουλίνη για να ελέγξουν το βάρος τους.
"Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι βελτιώνοντας τον γλυκαιμικό έλεγχο ακόμα και στους νέους προσφέρει μακροπρόθεσμα ευεργετήματα" λεει ο δρ. Purnell. "Τα πλεονεκτήματα δεν ακυρώνονται από μέτρια αύξηση βάρους". Προσθέτει ότι βραχυπρόθεσμα, η βελτιωμένη ρύθμιση εξαφανίζουν τη κούραση και τη θολή σκέψη που συνεπάγονται με υψηλά σάκχαρα.
Ο δρ. Purnell υποδεικνύει ότι έφηβοι με διαβήτη τύπου 1 είναι λιγότερο πιθανόν ν' ανησυχούν και να συνδέουν το γλυκαιμικό έλεγχο με το επιπλέον βάρος, εάν δεν καταλάβουν ότι το σύστημα ρύθμισης βάρους του σώματος δεν έχει καμία σχέση με τον διαβήτη. "Είναι ένας βασικός κανόνας που περιλαμβάνει κατανάλωση ενέργειας σε μορφή θερμίδων και της ενέργειας που ξοδεύεται σε σωματική δραστηριότητα. Μια κατάλληλη ισορροπία θα αποτρέψει μια τεράστια αύξηση βάρους, ανεξάρτητα από τον διαβήτη".
Αλλαγές στο σωματικό βάρος δεν θα έπρεπε αυτόματα να συνδέονται με τα επίπεδα γλυκόζης ή στα προγράμματα ρύθμισης του διαβήτη. 'Aτομα χωρίς διαβήτη παρουσιάζουν επίσης αυξομειώσεις στο βάρος τους. Σύμφωνα με τον δρ. Purnell οποιουδήποτε το βάρος μπορεί να μεταβάλλεται από 1 έως 2 κιλά σε εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση, άσχετα με το αν έχουν διαβήτη ή όχι. "Αυτές οι φυσιολογικές μεταβολές συμβαίνουν σε όλους μας", λεει.
Πάνω απ' όλα, είναι βασικό να καταλάβουμε ότι ο καλός έλεγχος του διαβήτη είναι αναμφισβήτητα για το καλό της υγείας μας ακόμα και αν σημαίνει κάποια επιπλέον κιλά.
Πηγή: περιοδικό JDRF Countdown
Μετάφραση: Μαριαλένα Λιούλια
