«Τεχνητό πάγκρεας» κατά του διαβήτη
Μια νέα εποχή για τη βελτίωση ζωής και τη θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη εγκαινιάζουν οι εξελίξεις της τεχνολογίας όσον αφορά τις νέες αντλίες ινσουλίνης. Το σύστημα στην πράξη: ο αισθητήρας μετρά τα επίπεδα γλυκόζης, οι τιμές γίνονται σήμα και ο πομπός τις στέλνει στη συσκευή παρακολούθησης. Με αυτές ο διαβητικός όχι μόνο μπορεί να καταγράφει με απόλυτη ακρίβεια και αξιοπιστία τις τιμές της γλυκόζης στο αίμα του, αλλά πλέον μπορεί να καθορίζει και τις τιμές ινσουλίνης που χρειάζεται προκειμένου να αποφύγει τα υπογλυκαιμικά και υπεργλυκαιμικά επεισόδια.Τα παραπάνω επισήμανε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο διευθυντής του Διαβητολογικού Κέντρου του ΥΓΕΙΑ διαβητολόγος δρ Χρήστος Ζούπας. Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας την τελευταία 20ετία έχει οδηγήσει στην επίτευξη ενός στόχου ο οποίος πριν από μερικά χρόνια φάνταζε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας: την κατασκευή ενός «τεχνητού παγκρέατος», το οποίο θα μπορούσε να υποκαταστήσει πλήρως τη λειτουργία του φυσικού οργάνου προκειμένου να ρυθμίζει τις ποσότητες ινσουλίνης στο αίμα των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη.
Η εξέλιξη των αντλιών ινσουλίνης και η δημιουργία του τεχνητού παγκρέατος είναι ιδιαίτερα σημαντική, εξήγησε ο κ. Ζούπας, καθώς όχι μόνο προσφέρει ασύγκριτα καλύτερη ποιότητα ζωής στους διαβητικούς, αλλά με τη ρύθμιση των επιπέδων ινσουλίνης στο αίμα προστατεύει τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα και αυξάνει την επιβίωση των ασθενών.
Ειδικότερα, ανέφερε, το σύστημα MiniMed Paradigm REAL-Time Αντλίας Ινσουλίνης και το Σύστημα Συνεχούς Παρακολούθησης Γλυκόζης Medtronic Diabetes καταγράφουν και προβάλλουν όλες εκείνες τις παραμέτρους που επιτρέπουν στον διαβητικό να ανακαλύψει κατά πόσο η διατροφή, η άσκηση, η φαρμακευτική αγωγή και, γενικότερα, ο τρόπος ζωής του επηρεάζουν τα επίπεδα γλυκόζης.
Ο αισθητήρας είναι ένα μικρό ηλεκτρόδιο που φοριέται από τον ασθενή μέχρι 3 ημέρες και εισάγεται στον υποδόριο ιστό με ευκολία είτε από τους ίδιους τους ασθενείς είτε από τους ιατρούς με τη βοήθεια μιας αυτόματης συσκευής εισαγωγής.
Οι μετρήσεις
Υστερα από μια δίωρη εκπαίδευση, ο αισθητήρας μετρά τα επίπεδα γλυκόζης στο μεσοκυττάριο υγρό. Τα κύτταρα λαμβάνουν οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά, καθώς και γλυκόζη από το ενδοκυττάριο υγρό. Ο αισθητήρας μετατρέπει τις τιμές της γλυκόζης από το μεσοκυττάριο υγρό σε ένα ηλεκτρονικό σήμα, το οποίο αναπαριστά την ποσότητα γλυκόζης που βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο αίμα. Καθημερινώς καταγράφονται από τον αισθητήρα έως και 288 μετρήσεις γλυκόζης -σχεδόν 100 φορές περισσότερες πληροφορίες από τις τρεις καθημερινές μετρήσεις από το δάκτυλο.
Ο πομπός συνδέεται με τον αισθητήρα, επικολλάται στο δέρμα με αυτοκόλλητη ταινία και στέλνει τις τιμές γλυκόζης που λαμβάνει από τον αισθητήρα μέσω ραδιοσυχνοτήτων στη συσκευή παρακολούθησης κάθε πέντε λεπτά. Οι ασθενείς μπορούν να κάνουν ντους, μπάνιο ή και να κολυμπήσουν φορώντας τον αισθητήρα και τον πομπό, καθώς είναι αδιάβροχοι. Η αντλία ινσουλίνης λαμβάνει τα δεδομένα από τον πομπό και με το πάτημα ενός κουμπιού εμφανίζει τις τιμές της γλυκόζης κάθε 5 λεπτά. Σημειώνεται ότι συναγερμοί (ήχου ή βόμβου) θα ειδοποιήσουν τους ασθενείς για πιθανά επικίνδυνα υπογλυκαιμικά ή υπεργλυκαιμικά επεισόδια.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" στις 27/04/06.
