Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τελευταίους υπολογισμούς, εκτιμάται ότι το 7,6% των ενηλίκων ανδρών και το 5,9% των ενηλίκων γυναικών, πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η νόσος ευθύνεται για το 2,8% των συνολικών χαμένων DALY (disability-adjusted life years) και το 2% των συνολικών νοσοκομειακών εισαγωγών στην Ελλάδα.

Τα στοιχεία αυτά παρουσίασε ο ερευνητής υπηρεσιών υγείας και επιστημονικός συνεργάτης της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ), κ. Κώστας Αθανασάκης, στο πρόσφατο συνέδριο της ΕΣΔΥ που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Σύμφωνα με τη μελέτη CODE-2, το κόστος του διαβήτη στην Ευρώπη εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στο 3%-6% των συνολικών υγειονομικών δαπανών κάθε χώρας.

Αντίστοιχη είναι και η οικονομική επιβάρυνση από τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και για το σύστημα υγείας της χώρας μας. Επίσης, πρόσφατη μελέτη του Τομέα Οικονομικών της Υγείας της ΕΣΔΥ έδειξε ότι το μέσο ετήσιο κόστος ανά ασθενή ανέρχεται στα 2.889 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών επιπλοκών, γεγονός που ανεβάζει το συνολικό κόστος για την αντιμετώπιση των 780.000 διαβητικών πάνω από 2,3 δισ. ευρώ, απορροφώντας το 12% των δαπανών για την υγεία.

Η ίδια μελέτη, ανέδειξε και τη σημαντική επίδραση της ρύθμισης της γλυκόζης αίματος στα οικονομικά της νόσου, καθώς η ρύθμιση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης οδηγεί σε μειωμένη ανάγκη παρακολούθησης των ασθενών, ενώ παράλληλα περιορίζει τη συχνότητα επιπλοκών. Μάλιστα η μελέτη έδειξε ότι ενώ το συνολικό μέσο ετήσιο κόστος θεραπείας για τους ρυθμισμένους ασθενείς είναι 983 ευρώ, το αντίστοιχο κόστος για τους μη ρυθμισμένους ασθενείς φθάνει τα 1.570 ευρώ, ανεβάζοντας το κόστος σχεδόν στο διπλάσιο.

Για την επίτευξη της ρύθμισης, καθοριστικό ρόλο παίζει η συμμόρφωση του ασθενή στην προτεινόμενη θεραπευτική αγωγή. Εντούτοις, από τους βασικούς παράγοντες που επιδρούν αρνητικά στη συμμόρφωση των ασθενών στην από του στόματος φαρμακευτική αγωγή, είναι το κόστος της θεραπείας, καθώς η συμμετοχή στα φάρμακα είναι 25%, έναντι μηδενικής συμμετοχής για την χορήγηση ινσουλίνης.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η προσπάθεια μετακύλισης ενός ποσοστού του κόστους στον ασθενή, ως μέτρο για τη συγκράτηση της φαρμακευτικής δαπάνης, σε αρκετές περιπτώσεις αποδεικνύεται ότι λειτουργεί αντίστροφα. Όπως επεσήμανε και ο κ. Παναγιώτης Χαλβατσιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Β΄Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής Μονάδας Έρευνας & Διαβητολογικού Κέντρου ΠΓΝ ‘ΑΤΤΙΚΟ’, για τους μη ρυθμισμένους ασθενείς, ο διαβήτης αποτελεί μία νόσο με σοβαρές επιπλοκές, το κόστος των οποίων είναι πολύ μεγαλύτερο για το σύστημα υγείας και τα Δημόσια Ταμεία απ’ ότι μία δυνητική επέκταση της κάλυψης της φαρμακευτικής αγωγής στο 100% της τιμής.

Τα αποτελέσματα της μελέτης αποδεικνύουν ότι μια μείωση της συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη μπορεί να επιφέρει σημαντικά κλινικά οφέλη. Συγκεκριμένα, η μελέτη έδειξε ότι η επέκταση στο 100% της κάλυψης των από του στόματος αντιδιαβητικών σκευασμάτων αποτελεί μια επένδυση με απόδοση της τάξης του 123%.

Μάλιστα διαπιστώθηκε πως το σύστημα υγείας επενδύοντας 264 € για κάθε ασθενή με διαβήτη τύπου 2, ο οποίος αντιμετωπίζεται με από του στόματος θεραπεία, θα αποκομίσει καθαρά χρηματικά οφέλη ύψους 324,3 € σε χρονικό ορίζοντα τριετίας. Με βάση συντηρητικές εκτιμήσεις για περίπου 448.500 ασθενείς οι οποίοι αντιμετωπίζονται αποκλειστικά με από του στόματος θεραπείες, το συνολικό οικονομικό όφελος, από ενδεχόμενη πλήρη κάλυψη θα άγγιζε στην τριετία τα 145.448.550 €.

Είναι σημαντικό να μην υπάρχουν διακρίσεις για τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, όσον αφορά στην αποζημίωση των θεραπειών τους από τα Δημόσια Ταμεία, δήλωσε η κα. Αθανασία Καρούνου, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων - Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ). Τόσο οι ασθενείς που λαμβάνουν από τους στόματος θεραπείες, όσο και οι ινσουλινοεξαρτώμενοι, θα πρέπει να αποζημιώνονται πλήρως, καθώς τα οφέλη θα είναι σημαντικά και για τους ασθενείς, αλλά και για το σύστημα υγείας, είπε κλείνοντας.

Πηγή: iatronet.gr