Ανάγκη για βοήθεια..
Σας παραθέτω ένα σχόλιο που γράφτηκε πριν λίγες μέρες από μια μητέρα σε άρθρο που έχει δημοσιευτεί και στο site μας. Παρακαλώ διαβάστε το..!''Ονομαζομαι Σουρλαντζή Μαρία. Ο γιος μου ονομαζεται Γεράσιμος είναι σχεδόν 16 χρονών και πηγαίνει στη Α' Λυκείου. Τον περασμένο Νοέμβρη παρουσίασε Σακχαρώδη Διαβήτη. Από το σχολείο του απουσίασε σχεδόν τρείς μήνες και τον πρώτο καιρό που επέστρεψε (ένα μήνα σχεδόν) στο σχολείο του, είτε ήταν στη τάξη και μετριόταν συνέχεια γιατί δεν ένιωθε καλά (παρουσίαζε πάρα πολλές υπογλυκαιμίες), είτε καθόταν στο γραφείο των καθηγητών μαζί με την υπολυκειάρχη γιατι είχε λυποθημηκες τάσεις.Το αποτέλεσμα βεβαια ήταν να μήνει μεταξεταστέως σε δέκα μαθήματα, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλλε για να καλύψει τα κενά των μαθημάτων του.
Το παράπονο μου είναι ότι δεν υπήρξε καθόλου υποστήρηξη από τη μεριά του σχολείου. Καταλαβαίνω ότι δε θα μπορούσε βεβαια ο Γεράσιμος να περάσει έτσι την τάξη, αλλά αυτο που είπα και στους καθηγητές είναι ότι ,θα μπορούσαν να τον αφήσουν σε 4 ή 5 βασικά μαθήματα όχι σε δέκα. Περίμεναμε το καλοκαίρι για να τον αποφωρτηστούμε από τα μαθήματα και έχει φορτωθεί με ένα 10ωρο καθημερινό πρόγραμμα στα φροντηστήρια για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Η ψυχωλογία του έχει καταρεύσει. Έχει τρομερό άγχος και πανικοβάλεται στην ιδέα και μόνο, του ότι μπορεί να μήνει στην ίδια τάξη. Εμείς προσπαθούμε να το πείσουμε ότι δε χρειαζεται τέτοιος πανικός και οτι δεν έγινε και τίποτα αν δε τα καταφέρει αρκεί αυτός να είναι καλά.
Οι καθηγητές του μου είπαν ότι δε τους ενδιαφέρει καθόλου για το τι προέκειψε στον Γεράσιμος, χαρακτηριστηκά μου είπαν “πως κάνετε έτσι κυρία μου, άλλα παιδια έχουν χειρότερές ασθένειες αυτό, δεν είναι και τόσο σοβαρό, και εξάλλου είμασταν αρκετά επειηκείς με τις απουσίες του (οι οποίες ήτα δικαιολογημένς από το Νοσοκομείο)”.
Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω πως μερικοί άνθρωποι θέλου να λέγοντα εκπαιδευτικοί που, όχι μόνο δεν νοιαζονται για τα σοβαρα προβλήματα που μπορεί να έχουν κάποια παιδιά άλλα δε πτοούνται ούτε στην οικόνα ενός παιδιού που κρύβεται μες στο γραφείο των καθηγητών και τρυπιέται δέκα με δώδεκα φορές την ημέρα.
Ειλικρινα, δε ξέρω πως να αντιμετωπίσω ποια αυτούς τους ανθρώπους και πως να τους δώσω να καταλάβουν οτι αυτό που συνέβει ναι μεν δεν είναι τόσο τρομερό αλλά είναι κάτι που για να αντιμετωπιστεί χρειάζεται και τη δικοί τους στήριξει.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο που μου αφιερώσατε.
Θα χαιρόμουν πολύ εάν μπορούσατε να με συμβουλέψετε σε κάτι, οποιαδήπορε συμβουλή σας νομίζω πως θα μου φανεί ιδιαίτερα χρήσημη.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Σουρλαντζή Μαρία.''
Πηγή: sugarfree.gr
