Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί ιατρικό πρόβλημα εδώ και 3500 χρόνια. Η ιστορία του θα μπορούσε να χωριστεί σε τέσσερις μεγάλες εποχές ή περιόδους.

Σαν πρώτη εποχή θεωρείται η "Εποχή της Κλινικής Αναγνώρισης". Σε αυτή την περίοδο η πρώτη ονομασία του Διαβήτη, δόθηκε από τον Αρεταίο (120 - 200 μΧ), γιατρό από την Καπαδοκία, την τρίτη μεγάλη ιατρική μορφή της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και το Γαληνό.

Η Δεύτερη περίοδος είναι η "εποχή βιομηχανικής αναγνώρισης του σακχαρώδη διαβήτη" στην οποία ο Βernard καθόρισε το επίπεδο απέκκρισης της γλυκόζης από τα νεφρά ("νεφρικός ουδός" απέκκρισης της γλυκόζης) δεικνύοντας έτσι, ότι η γλυκόζη απεκκρίνεται στα ούρα, είτε όταν η συγκέντρωσή της στο αίμα είναι σε ψηλά επίπεδα, είτε όταν ο "νεφρικός ουδός" απέκκρισης της γλυκόζης είναι πολύ χαμηλός ("νεφρική γλυκοζουρία").

Η Τρίτη και πιο σημαντική περίοδος είναι η "Εποχή της ινσουλίνης" στην οποία χορηγήθηκε η πρώτη ένεση ινσουλίνης το 1922.

Η Τέταρτη περίοδος "Εποχή της ανακάλυψης των αντιδιαβητικών δισκίων". Η πρώτη παραγωγή αντιβιοτικού δισκίου έγινε το 1920 και το 1995 κυκλοφόρησαν "Αναστολείς της α-γλυκοσιδάσης" μια κατηγορία αντιβιοτικών.

Η επόμενη περίοδος ονομάζεται η "Εποχή της ανακάλυψης των γλυκομετρητών". Στην περίοδο αυτή το 1970 ανακαλύφθηκε η πρώτη συσκευή μέτρησης γλυκόζης αίματος με τη μέθοδο της ανάκλασης που λειτουργεί με επαναφορτιζόμενη μπαταρία και το 1972 η παραγωγή μιας άλλης συσκευής μέτρησης γλυκόζης αίματος με τη μέθοδο της ανάκλασης που λειτουργεί με ρεύμα.

Η τελευταία περίοδος είναι η "Εποχή της πραγματοποίησης των μεγάλων προσδοκιών" στην οποία η ινσουλίνη πρόκειται να χορηγείται με σπρέυ από τη μύτη ή το στόμα και να βρεθεί μία οριστική λύση σε σχέση με το διαβήτη.

Παρακάτω μπορείτε να ενημερωθείτε αναλυτικότερα για την ανακάλυψη της ινσουλίνης και για το λαβύρινθο της δίαιτας υπό ινσουλινοθεραπεία.